Swoją drogą jedno jest też ciekawe. Dziennikarz (tak o sobie mówi), który korzysta z anonimowości – tak jak często jego informatorzy – wprost mówi, jak widzi świat – czy potrafiłby pod swoim nazwiskiem powtórzyć tych kilka słów? I ciekawe jest to, że w tej grupie zawodowej duży odsetek osób jest pozbawionych odwagi cywilnej. Odwagi cywilnej w zderzeniu – mój zawód, moja rola w społeczeństwie, moja odpowiedzialność za to co robię i konsekwencje społeczne tego co robię. Oczywiście nie uchybiając dużej grupie dziennikarzy z powołania.

pozdrawiam – lonstar

Ale rozumiem Pańskie podejście. Pewnie był Pan kiedyś na studiach i zależało Panu na tym, żeby podnieść ocenę z egzaminu o jeden stopień. I było to dla Pana naprawdę ważne (bo średnia ocen, stypendium itd.) żeby mieć 4 zamiast 3 lub 5 zamiast 4. Szokiem było dla mnie, kiedy pierwszy raz stanąłem po drugiej stronie i sam zacząłem wystawiać oceny z egzaminów. Okazało się, że dla egzaminatorów jest zupełnie obojętne, czy postawią komuś 2 czy 5: byleby tylko ogólnie lista wszystkich wystawionych ocen wyglądała wiarygodnie (np. by nie było zbyt dużo lub zbyt mało ocen skrajnych).

Tak więc wierzę, że dziennikarzowi może być zupełnie obojętne o kim pisze i użycie jakiegoś nazwiska w tekście może być przypadkowe. Jednak z tego co wiem, osobom opisywanym jest to zdecydowanie nieobojętne i zazwyczaj bardzo przeżywają jeżeli się coś o nich napisze lub – tym bardziej – pokaże się ich w telewizji.